Drijfzand

DRIJFZAND.

De pijn is ondraagbaar,
Je probeert te vluchten.
Maar meestal gaat dat dan fout,
Zo ook bij mij.
Ik snee mezelf,
Om de pijn niet meer te voelen.
Maar wat ik niet wist,
Is dat mezelf alleen maar meer pijn deed.
Vrienden zijn verbaasd,
Ze denken dat ik vrolijk ben.
Maar niets is minder waar,
Ik zit met mezelf in de knel.
Je verdriet wil je niet uiten,
Waardoor het getekend staat in krassen.
Maar dat kan je ook niet verbergen,
Zo werd het gezien.
Je zakt dieper en dieper,
In een soort drijfzand.
Je vecht terug,
Maar je verliest zonder hulp.
Soms denk je maar aan een oplossing,
Zelfmoord plegen.
Maar je weet diep in je hart,
Er zijn mensen die wel om mij geven.
Die staan aan de rand van het drijfzand,
En willen je helpen.
Maar soms denk ik; laat me gaan,
Maar ze hielden vol.
Nu zie ik pas hoe dom is was,
Maar ben ik op tijd?
Ik vecht terug,
En begin weer licht te zien.