Leven

Alles is nu vreemd stil, verweesd
onecht groot lijkt de kamer en kaal.
Ook zij voelt zich hol en leeg.
Waar al die tijd het bed heeft gestaan,
hij zijn laatste uren heeft geleefd
is het nu ingetogen stil, grauw en dof.
Angstzweet en pijn maken haar emoties los.


Een paar uren maar was het geleden,
geluidloos bewogen haar lippen teder,
in een waas van gefluisterde gebeden
kwam de zwarte wagen voorgereden.
Ze wou het niet zien, hield de ogen gesloten
wachtte, versteend, tot het voorbij zou zijn
zonder besef van tijd voelde ze de pijn,
verdriet dat diep in haar kwam geslopen.


Langzaam drong het tot haar door,
wetend, niets zou ooit nog zijn als ervoor
het gevoel van ‘ wij twee ‘ was nu verleden.
Ze was nu alleen, verward, totaal verloren
haar onthoofd gezin, hun liefde en steun,
waren nu voor háár het heden.


Bomi

14-08-2007.