voor en na de dood van opa.

Opa,

Hij is nog, in leven maar wie weet voor hoelang,
dit is het einde, ik was al tijden bang.
Bang voor het einde,
waar velen weg voor kwijnden.
Hij geeft niet op,
Hij wordt verslagen in een spel,
Hij staat Atari, Schaakmat,
Hij is nu net een pop,
zijn ogen zijn gedoofd, lang niet meer zo fel.
zo fel als dat ze vroeger waren, zo zijn ze nu mat.
vaarwel mijn opa, vaarwel mijn leraar, vaarwel mijn leerling,
Bedankt voor alles wat je me hebt bijgebracht,
zoveel, wie had dat nou gedacht.
Elke keer als het woord "dood" of "opa" valt,
Voel ik een tinteling,
een gevoel wat door me knalt.
Als een pijl door mijn hart,
Want ja, dat heb ik ook,
een spook,
wat het lot tart.

Nu is hij niet meer,
Ook niet minder,
maar het verdriet,
dat doet me zeer.
nu is hij ginder.
nadat hij ons verliet.
Soms zie ik hem,
Dan kijkt hij naar mij,
dan zitten mijn traanbuizen klem.
maar ben ik tegelijk blij.
Blij dat ik hem zie,
Blij dat hij er was,
de dood wordt een soort fobie.
Tussen hem en mij is iets gebroken,
ik denk een las.
onze band is verbroken.
Toen ik hoorde van zijn dood,
Voelde ik die tinteling,
dat gevoel wat door me schoot.
dat gevoel wat door me ging.
Was een vredig gevoel,
Maar ook verdrietig,
wat ik bedoel,
is ik voelde me nietig.
Nietig tegenover de dood,
als een potlood.
Een potlood in de Ardennen,
zo nietig... dat kan ik niet ontkennen.
Ik weet niet hoe ik het duidelijk moet maken,
maar hij leerde mij schaken.
Ik leerde hem Go,
Het blijft maar galmen,
galmen in stereo.
Stereo klinkt het in mijn hoofd:
zijn lichten zijn gedoofd,
zijn lichten zijn gedoofd.

(¯`·._.·¯)Einde(¯·._.·´¯)