Gesloten persoonlijkheid

Zoveel gedachtes, maar zo gesloten
Slechts enkele vinden hun weg naar buiten
Vaak worden de leuke gedachtes uitgeloot
Maar waarom komen de minder leuke gedachtes niet naar buiten?

Verdriet en woede tegelijkertijd
Waarom kan ik niet zeggen wat ik werkelijk wil zeggen?
Tranen voel ik opkomen door die eindeloze strijd
Maar ook die weet ik aan de kant te leggen

Moedeloos word ik er van
Waarom kan ik niet open zijn?
Want ze zeggen dat ik het wel kan
Maar die goed bedoelde gedachte versterkt alleen maar de pijn

Hoe komt het dat ik zo ben?
Zou het komen doordat ik vroeger maanden lang werd gepest?
Of heeft het te maken met gen?
Dat ik daarom stiller ben dan de rest?

Niemand die mijn pijn ziet
Ze denken dat het wel goed gaat
Maar mijn tranen liegen niet
Altijd wil ik dat men me met rust laat

Soms weet ik het echt niet meer
Op zulke momenten glijden 's avonds de tranen langs mijn gezicht
Denkend over hoe het beter kan de volgende keer
Kijkend naar boven op zoek naar hoopgevend licht

Het gaat niet goed gaat maar toch durf ik niet te uiten wat ik voel
Moet ik het maar zo laten dan
Altijd maar last hebben van dat schaamtegevoel
Is er dan echt geen oplossing hoe het beter kan