een meisje

pas 14 jaar en de ellende begon
ruzie's, verdriet, & haat
maar alles wat er werd gezegt
was pure verdediging
nooit niet gemeent..

maar alles werd opgeslagen
boven in het hoofd
toen was het de dag
dat ze weg was...

weg naar een plek
onder de horizon
of die plek beter was
iedereen twijfelde eraan..

zoveel meegemaakt in 2 jaar
te veel gedachtens
liefde & haat staat elkaar nader
ze weet niet wie ze moet kiezen
haar vader of haar moeder?

ze vergeet de dingen uit het verleden
en kijkt niet in het heden
ze denkt niet na over de gevolgen
wie weet wat er dan weer afspeelt
het kan niet nog erger...

hopelijk zit ze nu veilig
ookal heeft ze veel pijn
de boze man kan haar niet halen
zolang ze veilig zit
ben ik blij, ookal voel ik haar pijn...

niemand zal de dag vergeten
dat ze weg was..
het was zo'n schrok
zonder een brief
zonder een zwaai
zonder een doei..
was ze weg
weggelopen van de ruzie's
ze liep het zwarte gat in..

niemand weet hoe de toekomst zal lopen
misschien is ze later vrij..
maar misschien door de ellende..
is het zo gebeurt...

ik hoop dat het goed verloopt..
dat ze doorbijt
door al het ellendige stof
en zichzelf bevrijd
naar het vrije kleurige leven