Pesten

Pesten is geen leuk gevoel,
je snapt wel wat ik bedoel.

Je weet wel kinderen die naar je schelden,
en als je het tegen iemand zegt, zeggen ze niks DE HELDEN.

Van binnen doet het heel veel pijn,
hoe zouden ze het vinden om zelf gepest te zijn?

Je hebt ook heel veel verdriet:
je hebt het wel maar men ziet het niet.

Ze schelden je uit, noemen je homo of trut,
maar als je het tegen iemand zegt beland je nog dieper in de put.

Want uiteindelijk helpt het helemaal niets,
je komt uit school en ziet iets aan je fiets,
bel kapot, ketting eraf,
stuur staat scheef, je staat helemaal paf.

Huilend, ja zo ren je naar huis,
ze lachen je uit, noemen je laf, een bange muis,

Uiteindelijk kan je er niet meer tegen,
je geeft ze een dreun en hoopt op Gods zegen,
op de grond een jongen met een gebroken kaak,
de klap was niet hard maar wel goed raak.

Een kwartiertje later je komt een ziekenwagen aan,
het tafereel speelt zich weer af in je hoofd, en je ziet ze weer staan.

Schoppen en slaan, je had geen verzet,
en nu lig je hier, in een ziekenhuisbed.

Voor de rest van mijn leven durf ik niet meer op straat,
ik heb nu echt het gevoel dat iedereen me haat.

Bedankt jongens, jullie hebben mijn leven verpest,
hopelijk houden jullie eens op met dat eeuwige gepest.

Door jullie moet mijn leven opnieuw worden opgebouwd,
en vertrouw ik niemand meer die ik ooit heb vertrouw