Verdwenen meisje

Het meisje danste op de klanken,
het schateren van het maanlicht.
Zonder dat iets echt is,
of werkelijk te noemen valt.

Ik zag haar zweven, greep haar vast
maar vingers vangen geen woorden.
Dus in de ochtend van de volgende nacht,
ben ik naar haar toegelopen.

De vogels jammerden het hoogste lied,
grijze boom, wat huil je nou?
De regen slaapt vannacht niet thuis.

In de wolken leven mensen,
die door niemand zijn gemist.
Ze mag niet sterven, het is te laat.