Het CBR beslist over levens.

Ik wil een gedichtje gaan schrijven,
maar er komt niet zoveel uit mijn pen,
toch heb ik zo vreselijk veel te vertellen
omdat ik aan de rand van de afgrond ben.

Onzeker is mijn toekomst en mijn leven
dat hangt helemaal af van het CBR,
door een kleine overtreding die ik maakte,
is een toekomst voor mij nu ineens heel ver.

Drie kwartier had het CBR nodig,
toen was het oordeel al geveld,
en heb ik nu een persoonlijkheidsstoornis,
één jaar geen rijbewijs, geen werk en geen geld.

Drie jaar lang zag ik psychologen,
en nooit een stoornis bij mij ontdekt,
het CBR heeft me nu bijna voor gek verklaart,
en is het geen drugs maar het CBR wat mij nekt.

Ik doe mijn best maar maak soms fouten,
maar deze stelde echt niks voor,
ik haalde in waar het niet mocht
maar een agent draaide helemaal door.

Op papier staat dat ik verslaafd was,
zes jaar lang ben ik nu clean,
maar mijn verleden is nu de reden,
dat ik deze straf verdien.

Hoe lang moet je jezelf bewijzen,
niemand die ik ken begrijpt het nog,
toch sta ik alleen tegen het CBR,
en rest alleen mijn strijdlust nog.