Pesten

zij ogen schieten
langs de verlaten plekken.
een paar uur later komt hij thuis,
zijn handen over de bloedvlekken.
zijn gezicht versholen onder
een pet. zijn tas, de enige bescherming die hij had.
nog steeds geen schone kleren in de kast,
omdat zij moeder wel vaker iets vergat
hopeloos valt hij op bed. niets is zo
oneerlijk.als iemans leven door pesten helemaal verpest.
overal wonden en pijn
hij heeft geen enkel ongescheurd vest.
nieuwe school, nieuwe start. weer geen echte
vrienden hoe aardig hij tegen iedereen ook was,
hoe erg hij het na al die jaren ook verdiende.
steeds opnieuw proberen maar zonder
succes. Geduwd tot de rand van het ravijn.
al die jaren een paar vrienden,
maar daar kon hij nooit echt zichzelf zijn.
zijn hele leven zal hij achtervolgt
blijven. nooit echt gelukkig zijn
wel een goed leven verder, een vriendin
en zijn echte vrienden zijn ook heel fijn.