Het verleden

Daar liep ik alleen,
Niemand om me heen.
Of toch wel?!
Het leek voor mij een hel.

Iedere dag weer meer,
Het deed mij erg zeer.
Elke dag liep ik alleen,
Geen mens om me heen.

In de pauze zat ik daar,
Niemand maakte een gebaar.
Soms rolde er een traan over m`n wang,
Ik was zo verschrikkelijk bang.

Iemand kwam eraan,
Ik voelde een traan.
Ze lachte me uit,
Ik trilde over heel m`n huid.

Er kwamen er steeds meer,
Wat deed dat me zeer.
Ze keken me aan,
Weer een traan.

Opeens, hoorde ik ze wat zeggen,
Wat mijn gedachten deed stil leggen.
Anne Frank was de naam,
En toen keken ze mij allemaal aan!

Ik voelde me machteloos,
En ik was sprakeloos.
Ze duwde mij in de heg,
En liepen allemaal weg.

Ik had zoveel pijn,
Dat ik daar niet meer wou zijn.
Ik pakte al m`n spullen,
En kon wel brullen.

Ik kwam bij het station,
En dacht weer hoe het allemaal begon.
Ik liep verder naar het perron,
Dit was wat ik alleen kon.

Ik schreeuwde,
Ik huilde.
Ik wist het niet meer,
Ik hoorde het weer!

Anne Frank is de naam,
Wat doen ze mij aan?!
Ik dacht niet meer aan m`n ouders,
Ik stond daar met knikkende schouders!

Ik weet het echt allemaal niet meer,
Was dit mijn leven Heer?
Ik wilde springen,
Maar Iemand deed mij omringen.

Ik hoorde een stem,
Ellen luister naar Hem.
Ik zag niemand staan,
Er kwam ook niemand aan.

Ik liep weg,
Terug naar die heg.
Ik ging naar de klas,
Waar niemand meer was.

De school was al uit,
Ik hoorde geen geluid.
Niemand meer om me heen,
Het was al half 1.

Ik ben naar huis gegaan,
En liet alles maar gaan.
Ik zag er al weer tegenop,
Om de volgende dag naar school te gaan!


Dit was een gedicht uit een dag van mijn verleden!