Waarom ik?

Ik voel me zo verrot en dat is denk ik mijn lot.
Ik heb het gevoel dat niemand mij waardeert, en dat heeft mij geleerd dat alles wat ik doe nooit goed is.
Ik ben het zat, elke keer weer dat.
Ik hoor hier niet op het wereld en dat is het enige wat telt.
Je moet het verdienen om te leven ook al is het maar voor even.
Iedereen ziet me als een vrolijke meid maar ze zien niet hoe ik mijn leven leid.
Elke avond weer niet slapen, ook al lig ik uren te gapen.
Mijn pijn breekt mijn hart, telkens meer en meer.
Wat moet ik doen? Nooit meer denken aan toen?
Dat is makkelijk gezegd dan gedaan, maar ik moet het ooit laten gaan.
Sommige mensen zien me aan als verlegen, maar ze weten niet wat ik had moeten beleven.
Ik probeer opener te zijn maar ik voel telkens alsof ik vastzit aan een lijn.
Een stemmetje in mijn hoofd zegt dan doe het niet, want anders krijg je nog meer verdriet.
En ik weet niet of ik dat nog aan kan...