Voor de trein gesprongen

Ik hield echt veel van jou,
Ik miste jou als je weg was,
Elke keer als ik nu aan je denk,
Dan denk ik:
Jij was mijn mooiste geschenk,

Nu jij er niet meer bent,
Hebben wij hier veel verdriet,
Jij heb jezelf voor de trein laten vallen,
Maar jij zag het niet,
Jij snapte het niet,

Dat je ons nu veel verdriet hebt aangedaan,
Ik snapte ook wel waarom:
je heen wilde gaan je wilde rust,
Maar dit was daarom wel heel heftig,
Ik kan het moeilijk verwerken,

Ik moet er niet aan denken,
Om jou nu te zien,
In je kist allemaal losse onderdelen,
Ik kan er moeilijk mee leven,
Ik hou er nu een trauma aan over,
Wie kan mij nu beloven?
Dat alles goed komt?
Dat ik dit alles kan vergeven?
En uiteindelijk een plekje kan geven.

Ps: Voor een vriendin van mij