Gedreven door een verlangen

Ik richtte toen mijn blik op de hemel,
slapend maar stralend in het diepste van de nacht.
De koude lucht streelde mijn haren,
ik liep daar niet-wetend waarop ik wacht.
Starend naar de uitgestrekte lucht,
zo verzamelde ik langzaam nieuwe kracht.

De wereld sliep en ik was wakker als enige,
het licht was verdwenen voor onbepaalde tijd.
Het maakte me niet uit dat ik de enige was,
want zo kon ik denken over mijn innerlijke strijd.

Ik zou mezelf beschrijven als;
gehavend, getekend en verloren van binnen.
Van buiten was ik echter anders,
sterk, krachtig en vastbesloten om te winnen.

Het pad des onheils bewandelde ik al jaren,
mijn blik gericht op een niet-bestaande hoop.
Toch was er een sprankje verlangen in mij,
dat liet mijn fantasie op de vrije loop.

Schreeuwend om te ontsnappen,
uit deze wereld donker en grauw.
Herinneringen vervaagden langzaam,
van momenten waarop ik wist dat ik winnen zou.

Want er was enkel verderf in mijn hart gezaaid,
toch stond ik; mijn armen gespreid, wachtend op de wind.
Zodat ik kon vliegen naar datgene wat ik wilde,
het was het licht van die ene ster, dat me had verblindt.

En zo brak er een nieuwe morgen weer aan,
en ik, ik ging verder waar ik 'gisteren' beëindigd had.
Opnieuw een dag beleefd, om weer te wachten op de wind,
gedreven door een verlangen, dat mij al jaren bezat.

© Nathalie

Ja, anders dan hoe ik normaal dicht.
Maar het kwam in me op, ik weet niet
hoe ik hierop gekomen ben.