Mijn moeder

Jij met die koude ogen
Altijd op me neergebogen.
Je zoekt je heil in een pint
Die ook door je ‘vrienden’ wordt bemind.

Toch zie je geen erreur
Dat leidt me tot mineur.
Harde, lege, dode woorden
Die mijn ziel keer op keer vermoorden.

Soms ben ik zelfs echt bang.
Wat ben je toch een tang.
Jou wil is prioritair,
Of zoals tijdens Hitler, totalitair.

Altijd moet men jou behagen,
Anders zullen ze het zich beklagen.
Dat is jouw tic,
Maar waar sta ik?

Je kind, je vlees en bloed
Dat je zoveel pijn doet.
Toch verwacht ik geen spijt
Men kende dat niet in jou tijd.

Eindeloze scheldnamen
Kan ik voor jou beramen.
Toch zal dit niet gebeuren,
Ik zou het zelfs afkeuren.

Ik ga me niet verlagen,
Want dan zou ik mezelf beklagen.
Nergens hoef ik me voor te generen,
Ook al liet ik jou creperen.

Ik wil dat je mijn pijn ziet
En al het verdriet
Dat je me aandeed.
Pas dan voel je leed.

De dag dat je in mijn schoenen zal staan,
Is de dag dat je zal vergaan
Van verdriet, miserie en pijn
Dan pas is je ziel weer rijn.

Nu gaan we beiden door met leven
En weet dat ik je niet zal vergeven.
Tirannie werd vroeger zwaar bestraft
Dat is nu blijkbaar afgeschaft.

Je bent er altijd mee weggekomen
Door je monster tijdelijk in te tomen.
Nu ben je niet meer op tijd
Om te zeggen dat het je spijt.

En al heel gauw,
Komt jou tijd van rouw
Dit wanneer je ziet
Dat jij mij in de steek liet.

Je moet wel weten
Dat ik jou niet kan vergeten,
Maar eerder vergeten als vergeven,
Want ik moet door jou in pijn leven.