Niemandsland

"Wie zwijgt stemt toe, " siste hij in mijn oor.
Hij heeft gelijk, het is mijn eigen schuld.
Zelfs zwervers zweren zonder zorgen.
---------

Ik ben verloren, ik heb gewacht,
Ik heb geleerd en heb veracht,
waar wanhoop naar binnen gaat. Tien uur na de herfst
is voor zondagskinderen al te laat.

Ik ben hersendood verklaard,

wanneer je meer van me nam
dan ik bezat. Ik ben bezeten
door jou. Het was te simpel om te blafhoesten.
Knorrend en borrelend lussen draaien om mijn eigen as.

Eeuwig, tevergeefs, ik wacht
Omdat ik hoop, en altijd dacht,
dat je geweten terug zou keren.

Regen in mijn bed vol heimwee.

-----------

"Een stille noodkreet hoort niemand, geef het maar op."
Kusten,
toen de zee het land beminde.