Vertrouwen

Lieve Niels,

Als iemand me zou vragen wie de persoon is die het meeste met me heeft gedaan, zou jij het zijn.
Je liet me huilen, lachen, je maakte me boos en blij.
Verdriet had je al ingehaald, voordat jij echt aan je leven kon beginnen.
Je was verbitterd, mensen accepteerden je niet zoals je was.
Er was altijd wel iets, en je was gebroken.
Je hebt het er zovaak over gehad, dat je jezelf van het leven wilde beroven. Op die momenten rolden de tranen over mijn wangen. Het idee dat ik je misschien zou verliezen deed me teveel pijn.
En toen, je echt weg was gelopen.
Ben ik nog nooit zo kapot geweest.
Het idee dat je ergens rondzwierf.
Elk moment voor een trein kon springen.
Je mocht niet dood!
Ik had nog nooit je gezicht gezien, of je stem gehoord, maar je betekende de wereld voor me. Echt waar.
Ik zou alles voor je opgegeven hebben, en dat weet je.

Maar het was teveel.
Ik kon het niet aan, jij kon mij niet aan.
Je begon dingen te denken, je vertrouwde me niet meer.
Ik wist dat het kapot was, ik wilde het eerst niet toegeven, maar ik kon het niet helpen.
Ik stuurde je dat bericht in tranen.
Al de emoties die ik voelde zaten er in.
En wat was je reactie?
Doodsbedreigingen.
Haat.
Woede.

En nog steeds zit je elke dag in mijn gedachten.
Altijd denk ik aan je, aan hoe jij je nu voelt, of het beter gaat. Ik hoop nog steeds het allerbeste voor je,
Ik hou van je, nog steeds.
Je was m'n allerbeste vriend, het deed me zoveel pijn, ik heb zovaak gehuild, maar ik weet zeker, als ik de tijd terug kon draaien, zou ik het overnieuw doen.
Alleen om weer met jou te kunnen praten.

Ik hou van je.