Dat ik gewoon ik mag blijven

Ik weet nu wie ik echt ben.
Dat ik over een pad kan lopen zonder bang te zijn.
Voor niemand hoef te verschuilen.
Ik niet moet blijven vechten om iemand anders te zijn.
Dat ik gewoon ik mag blijven zijn.
Dat niemand mij vertelt hoe ik moet zijn en wat ik moet doen.
Dat ik moet veranderen omdat ik hun daarmee blij maak.
En voor mezelf een grotere kuil graaf.
ik heb geleerd wie ik ben.
Ik mocht eindelijk die kuil vol gooien met zand.
Want daar ligt die ik die altijd anders wilde zijn. En nooit eens die echte ik liet zien. Maar die ik die niet op mij leek.
Gelukkig is die tijd nu helemaal voorbij.