De blik die ik even zag in je ogen,
die blik zei me eigenlijk genoeg,
die blik heeft een antwoord gegeven,
op iets wat ik je helemaal niet vroeg.
Je weet heel goed dat ik je door heb,
toch blijf je het voor jezelf ontkennen,
zoals je altijd alles hebt ontkend,
je moet maar eens aan alleen zijn gaan wennen
Ik stop met alles wat wij hebben,
ons leven is vanaf nu verleden tijd,
en wat ik je zeg valt niet te ontkennen
denk maar eens na als je huilt van de spijt.
25-03-2010
Feitje uit het verleden
Er is 2 keer gestemd.
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!