Huilen van onmacht

Waarom kun je het niet accepteren dat ik het niet meer kan.
Wat maakt het dat je elke keer weer dezelfde beloftes maakt.
Waarom kun je niet begrijpen dat ik het niet meer kan.
Ik kan het werkelijk niet meer. Eerst vraag je aan mij wat ik wil hoe ik het wil.
En vervolgens vraag je nog om een maand en dit is je tweede maand al.
Dit betekend dat ik jou nog een kans moet geven
omdat jij niet wild of kunt luisteren dat ik het niet meer kan.
Je wild maar niet begrijpen dat ik het allemaal niet meer aan kan.
De ruzies de verwijten de woorden die ik niet meer wil horen.
Want elke keer als er ruzies zijn mag ik niets zeggen wat ik voel.
Wat ik wil jij vind dat ik het opgeef nou misschien is dat ook wel zo.
Ik geef het op omdat ik altijd van alles op mijn dak krijg.
Nu kun je vinden dat ik medelijden heb met mezelf want ik
mag niet voor jou voelen maar jij wel voor mij.
De verwijten die er al gevallen zijn hebben gaten gemaakt in mijn gevoelens.
Van het vertrouwen van het houden van jij probeert mij nu te lijmen.
Maar ik kan het niet meer, ik kan niet meer van je houden.
Het doet allemaal nog zoveel pijn het is kapot van binnen.
Mijn gevoelens zijn dood die ik voor jou voelde.
Ja dit zal pijn doen dit te lezen maar ik ben al lang blij dat het er uit komt.
In woorden in een gedicht om te kunnen huilen in onmacht.
De pijn de woede is er elke dag dat jij maar niet wild begrijpen
dat ik het niet meer kan. Wat is daar nu zo moeilijk aan.
Is mijn gevoel zo onbelangrijk voor jou.

Geschreven door imme kersting
15-01-2010 12;20