Alsnog het einde

Sommige dagen,
Liep ze door met een zucht.
ze kon er dan niet meer tegen.
Was ze nou maar lucht.

ze dacht,ik zal niet meer lachen,
Maar ook niet meer huilen.
ze struikeld alleen maar, over hobbels,
en valt ver naar beneden in kuilen.

Totdat de zon,
Op een dag weer ging schijnen.
De muziek kwam weer op,
En zag de wolken langzaam verdwijnen.

ze was niet verrast,
Eerder een beetje bang.
Want zoals altijd zaten haar gedachten,
Bij de vraag; voor hoelang?

En dan kijkt ze naar buiten.
En denkt, wat is het stil,
ze hoort geen vogel fluiten.
Dit gevoel is niet,wat ze wil.

En dan komt het besef.
Ze is nu toch echt dood.
Weer een persoon minder,
Die mezelf liefde en troost bood.

Maar vergaan zal ze nooit.
Nee ze blijft in mijn hart.
Onder al die stempels,
Met liefde verpakt.