dementie

Soms dan wil ik wel eens weten
Wat ik allemaal ben vergeten
Heb ik het gas wel aan gedaan
Of heb ik het juist te lang op het vuur laten staan
Is het nu ochtend of toch al avond
Ik ben dan stil en houd mijn mond

Soms dan weet ik het allemaal wel weer
En dan doe ik alles gewoon goed, maar dat is een enkele keer
Ik zak steeds verder weg in het verleden
Naar dingen die we vroeger deden
Soms weet ik niet meer wie mijn kinderen zijn
Nee, dat is voor ons allemaal niet fijn

Maar het weten dat ik straks misschien niemand meer herken
Dat ik straks eigenlijk een zielig hoopje mens ben
Dat bezorgt mij op mijn heldere momenten vreselijke angst
En daarvoor ben ik ook het bangst
Dat ik straks zit weg te kwijnen op een stoel of in mijn bed
En dat er niemand meer naar mij omkijkt of op mij let