Dood

ze koos voor eenzaamheid,
haar pad kende geen weg terug.
ze weigerde vooruit te kijken,
haar blik ging nar de lucht.
ze had geen reisgenoten,
gaan behoefte ook daaraan.
ze wou alleen maar vrij zijn,
van de keten rond haar lichaam.
ze wou een vogel zijn,
die wegvliegt van haar last.
met medelij dacht ze aan de bomen
die staan voor eeuwig vast.
ook wou zij een vlam zijn,
die danst altijd alleen.
ze was jaloers op stoom,
als ze zag hoe snel die verdween.
misschien wou ze te graag,
misschien wou ze te veel.
maar op een koele winterdag,
was ze weg van het toneel.
de bomen wisten hoe het zat,
de wind hield stijf haar mond.
maar volgens de getuigen
was het verhaal mooi afgerond.
met uitgestrekste armen
in de on een laatste keer.
en toen...
was ze er niet meer.