angst

ik ben bang
het verkeerde pad op te lopen
dat alles verkeerd gaat
en ik alleen achter blijf
in de koude stilte

dat ik voor altijd
in de duisternis zal leven
dat niemand
me meer ziet staan
en gewoon langs me heen lopen

dat mijn tranen
in de regen blijven vallen
en ik voor altijd
blijf huilen
om hoe ik me voel

dat al mijn vragen
die in mijn hoofd zweven
nooit worden beantwoord
en er telkens
weer nieuwe komen

dat de schaduw me blijft volgen
waar ik ook ben
ik voel me eenzaam
maar er is altijd iemand bij me
alleen ik zie hem niet

dat het bloed
steeds naar beneden valt
en het op een dag
een keer mis gaat
zodat ik er niet meer ben...