Prins op het witte paard

Daar stond je dan
gewapend met een masterplan
je keek me aan met
een zelfverzekerde blik
dit was ''het nu of nooit'' ogenblik
Jij liep naar mij toe
zonder enig gedoe
jouw armen sloeg jij om mij heen
onze handen ineen
een zoen zachtjes tegen mijn oor
fluisterde je; jij bent degene aan wie ik toebehoor
lichaam tegen lichaam
dit voelde zo aangenaam
ik sloot mijn ogen
onze gezichten gebogen
dansend in het schermerlicht
de zaak was al bekeken
ik was wederom voor jou gezwicht
jouw warme zachte lippen in mijn nek
jouw vingers op mijn gelaatstrek
van jou moest stoppen met zoeken
en deze reis met jou boeken
nu ben ik thuis en denk aan ons
jouw geur hangt nog steeds om mij heen
dit was een nacht uit duizendeneen
ik voel en proef nog steeds jouw lippen
niets kan hier tegenop tippen
ben jij misschien mijn prins op het witte paard
degene voor wie mijn gevoelens nooit verjaard?