ik mis je

Je was de allerbeste
We konden altijd samen lachen
Niemand had ooit gedacht
Dat het zo zou gaan

Ziek was je
Dat heb ik altijd wel geweten
Maar wat, hoe en waarom
Daarvan had ik geen benul

Daarom sloeg het telefoontje
Extra hard in
Als een gat
Midden in mijn leven

De ziekte was gaan groeien
En was veel sterker dan jou
Maar je wou het niet zomaar opgeven
Je vocht tot het zware eind

Maar het besef
Dat je er over een maand niet meer zou zijn
Dat kon ik gewoon niet bevatten
Want zonder jou, dat kan toch helemaal niet

Nu staat er een foto van je naast mijn bed
Verder heb ik niks
Alleen mijn herinneringen
Die ik elke dag weer opnieuw zie

Het lijkt allemaan wel een droom
Allemaal zo onwerkelijk
Alsof ik elk moment wakker kan worden
Maar ik moet accepteren, dat je er niet meer bent...