Mijn levenslijn

Altijd zullen er van die mensen op je pad blijven verschijnen
Die ik het liefst met mijn toverstafje zou doen willen verdwijnen
Ze gunnen je niet eens dat het zonnetje voor je gaat schijnen
Daar in tegen doen ze nog even zout op al je pijnen

Wat bezielt dat soort mensen
Altijd jouw het ongeluk willen wensen
Jou het geluk niet willen geven
Je het liefst op je benen zien beven

Ik bedank liever voor dat soort
Zet deze met mijn gedachten op een boot aan boord
Voor mij zijn ze allemaal gestoord
Is het zo goed hoe ik dit verwoord

Ik wil mijn eigen leven leven
Mijn eigen paden nastreven
Met mijn gevoel naar mijn dierbare verweven
Dat is mijn gevoel wat mij doet beven

Niemand hoeft daar iets hardop van te vinden
Ik stuur het mee met alle Westen winden
Mijn dierbare dat is waar ik mij aan wil binden

Ik doet het op mijn eigen manier
Zet niet eens de deur meer op een kier
Nu doet het mij geen zier
Tot dat de ruimte er weer is en ik zie het in mijn vizier

Dan zal er ruimte voor anderen zijn
Nu deal ik met mijn eigen pijn
Tot mijn dagen met vreugde gevuld kunnen worden en dat is fijn
Dit is wat ik uit ga zetten…..mijn eigen levenslijn