Je huid is stiltewit

je ogen vangen het strak blauw
van een zee vol witte zeilen
ik kan de vrouw in jou slechts
met de grootste moeite peilen

je haar pluist in de wind
en waait een eigen leven
je huid is stiltewit waar
zijn je rondingen gebleven

de tijd vertelt je lijf
de gang van de seizoenen
maar lente is je niet gegund en
zomer moet zich herfst noemen

je bloeide niet omdat
de winter toesloeg voor
je groeide de kou heeft
jou nog altijd in zijn boeien

je stem golft tranen
in een vloed verdriet
de branding schoont ze
maar vergeten kun je niet