Jarenlange vriendschap en nu!

Op de middelbare school leerde ik je kennen
We werden goede vriendinnen maar konden elkaar niets vertellen.
Als ik zei ze hebben me weer uitgescholden
Was jij degene die zij: Ik weet niet hoe het voelt!
Dat deed me ontzettend veel pijn.
Toch hadden wij soms veel gein!

We gingen na de middelbare school ieders een eigen weg in, maar bleven vriendinnen
We veranderden allebei
In positieve en negatieve zin
Toch hield het ons bij elkaar
Tot onze vakantie vorig jaar.

Ik had het me anders voorgesteld: leuker,gezelliger maar niets bleek minder waar.
Het contact werd minder en op een gegeven moment heb ik zelf een eind aan onze vriendschap gemaakt.
Het was het beste wat ik ooit heb gedaan!

Je hebt me gebruikt ook al zeg je: dat is niet waar!
Ik heb jou ware ik nu pas leren kennen.
Ik heb medelijden met de mensen die jij nu nodig hebt!
Ook al zien ze dat nog niet, wie jij echt bent!
De roddels over hun die jij mij verteld hebt!

Jammer dat als ik je tegenkom dat je zo kinderachtig doet, je loopt langs en gaat kinderachtig zitten lachen.
Hoe oud ben je denk ik dan, je zet jezelf echt voor schut!
Weet je eigenlijk hoe weinig ik nog voel en dat het me gewoon niets meer doet?
Ik kan nu meer zijn wie ik ben dan ook ooit heb gekund.

Ik heb nieuwe vrienden gemaakt, die mij zonder meer hebben opgenomen in hun vriendengroep.
Kan hun alles vertellen als ik om 'hulp' roep!
Lachen met hun als 1 grote groep!

Ik zie nu pas in dat ik met heel andere mensen had moeten optrekken, mensen die het beste met me voorhebben, die niet over me roddelen en me accepteren zoals ik ben, me kunnen afremmen als ik weer te ver ga!

Ik ben trots op mijzelf dat ik deze keuze heb gemaakt!
Nu ga ik verder met mijn leven, nieuwe mensen, nieuwe omgeving!
Ik sta weer open voor een nieuwe beleving!
En ik ga ervoor!!! Niemand die dit nieuwe van mij afpakt!!