niemand weet

iedereen ziet mij lopen,
niemand ziet wat er in mij schuilt.
ze zien mijn lippen lachen,
maar ze zien niet dat mijn hartje huilt.
mensen denken dat ze mij kennen,
gezellig, lief, open en spontaan.
vanbuiten ben ik de vrolijkheid zelf,
maar van binnen ben ik één grote traan.
mensen denken dat ze mij zien,
maar ze zien mijn neppe ik alleen.
ze kunnen me niet zien,
kijken dwars door me heen

maar op een dag wordt ik bevrijd,
door engelen die boven me zweven.
dan begint voor mij een heel nieuw leven.
zonder problemen aan mijn zij,
mij leven echt van mij.
verlost uit dit lijden en vrij,
die gedachte is nu moeilijk en doet pijn.
maar ooit zal dat anders zijn
en dan: sta ik met open armen in het leven,

maar niet alles gebeurt zoals jij het wilt!

-T.degroot-