Onbeschreven tijdperk

Mijn roos ligt bij mij in een stilstaand tijdperk.
Waarvan het zich iedere lente herhaalt,
want soms in de kloof er tussen schijnt
de zon zo
dat ik zoals een bruinere jongen
verder door het leven ga.
De roos ligt in een ruimte van wisselende geuren en kleuren.
Soms vervangen de gevoelens naar daden
die worden gevoed door de wortels van een bloeiende boom.
Het zaad van die zelfde boom heeft na de winter uiteindelijk de zelfde oorsprong.
Misschien de wind die zowel de toekomst
als het verleden aanwijst.
De kleuren die door elkaar flitsen lijken
op een roos dat aantoont dat het ergens
toch nog wel in dat stilstaand tijdperk geen vaasje
heeft gevonden waar het zich kan uiten.