Dus ik wachtte

de dagen zouden zo lang zijn
als mijn slapeloze nachten

wanneer de leugenachtige
waarheid niet langer verborgen
zou blijven in jouw achterlijk
mooie hoofd

ik zou me afvragen welke
idioot de klok uitvond (en
me alleen de irritante tiks
en taks herinneren) tijd
is immers nutteloos wanneer
ik de minuten niet met jouw
aanwezigheid kan vullen

mijn bed zou mijn beste
vriend worden -van twaalf
tot twaalf in een eindeloze
cirkel- zou ik mijn kussen
kussen, omarmen en nat
huilen omdat ik dat niet
langer zou kunnen doen
bij jou

dus ik wachtte tot je
eindelijk zou onthullen
dat de waarheid een leugen
was, dat liefde een sprookje
is, en die alleen bestaan
in mijn fantasie

- maar je zei het niet, je ging
niet, en je zou nooit gaan

mij zien wachten op het
moment dat nooit zou komen,
was immers veel te vermakelijk -