Mamma

Mama ik was jong en jij verween,
Helenmaal alleen met papa achtergelaten,
tot dat er een andere vrouw verscheen.

toch is deze nieuwe vrouw mijn mama,
maar toch ook weer niet, elke dag dat
ik aan jouw denk doet me verdriet.

Jij aan de achol en de drugs,
Je eigen zoon verlaten mensen blijven maar
praten, Maar ik wil je zien, horen, voelen
wie je nou echt bent.

weer kunnen vertrouwen op het leven,
in plaats van pijn en verdriet. De gene
die ik nodig heb, is de gene die me verliet,

gewoon even praten, hoe?waarom?
het zo moest gaan?

ik zeg dag mamma, doei half zusje,
tot de volgende keer, wanneer ik weer
aan je denk, dan zul je me in het
echt zien alweer..?!