Gevlucht in mijn tranen

Mijn vriendschap voor jouw was niet te bedwingen,
het was als een liedje...dat ik altijd wou zingen.
Maar al die tijden met jou zijn gedaan,
want ik moet nu alleen verder gaan.
Gevlucht in mijn tranen .. van verdriet.
Niemand die er nog iets van ziet.
Jij bent ver weg en dat doet pijn.
Maar het kon ook niet anders zijn.
Gevlucht in mijn tranen .. van verdriet.
Niemand die er nu nog iets van ziet.
Ik blijf sterk dat moet ik zijn,
maar vanbinnen doet het zo veel pijn.
Je zal nooit uit mijn hart verdwijnen.
Jij was MIJN moemoe en dat zal nooit verdwijnen.

" Dit gedicht is opgedragen aan mijn moemoe ze is overleden aan kanker bedankt om het te lezen "