Papa, waarom toch?

Wat deed ik toch fout, papa?
Waarom wil je me niet meer?
Zeg me toch alsjeblieft wat ik verkeerd heb gedaan.
Ik ben ondertussen wel al 14. Hoe oud was ik toen je me voor het laatst zag? 10, 11 misschien? Ondertussen weet ik wel al wat jij mama hebt aangedaan. En daarom probeer ik je te haten. Ik kan misschien denken dat ik je haat, het mezelf influisteren. Maar ik haat je niet, papa.
Je hebt ons leven verwoest! Je maakt het helemaal kapot. En toch blijf ik hopen, hopen dat je aan me denkt. En dat verwart me. Ik probeer je te haten, om al hetgeen jij hebt gedaan. Maar het lukt me niet, want ik wil gewoon een kind zijn die trots kan zijn op zijn vader, die een vader heeft die van me houdt. Maar dat ben ik niet.
Ik haat mezelf soms, omdat ik het niet begrijp.
Kon alles maar normaal zijn.