Masker

Mijn leven is net een verhaal.
Het is niet te lezen.
Je kan best zeggen dat ik baal.

Ik baal van mijn leven.
Het is kapot gemaakt.
Sinds 2006 heeft het niet zo veel nut gegeven.

Me ouders zijn gescheiden.
Het is te pikant om het te vertellen.
En mijn leven is ook kapot gemaakt door een stel meiden.

En steeds maar weer loop ik naar een kast.
Die bestaat alleen in mijn wereld.
Ik pak een masker en plak het vast.

Aan m'n gezicht zit nu een straaltje vreugde.
Terwijl ik binnen heel erg huil.
Ik wist niet dat m'n vrienden niet deugde.

De problemen krijg ik niet uit m'n kop.
Ik wil vallen op mijn bed.
Ik wil weg van mijn bloedprop.

Ik ben zielig alleen.
Ik heb mijn masker.
Nee, ik heb immers niemand om me heen.