Tijdbom

Ik ben een tijdbom, verdwaald in mijn hoofd
het lijkt op een wekker zonder wijzers en
nooit laat hij zien hoeveel tijd ik nog heb
tot de volgende explosie volgt, gevoedt door mijn woede
dreigend tikken de minuten weg...

Het lijkt op een klok
die aangeeft dat de tijd verdwijnt
en dat iedere minuut als los zand door mijn vingers glipt.
Wreed laat hij zien dat ik niet langer in staat ben
om de momenten van plezier en genot
te behouden en te koesteren
zodat alles verdwijnt
in de zwartheid
van het leven...

Ik weet dat ik weer de fout in zal gaan
zonder te weten wanneer
en door gebrek aan controle
anderen weer pijn zal doen
vergeten emoties
alleen het felle beeld van de schaamte
resteerd...
Ik voel het in mij tikken
niet in staat het te stoppen
en er blijft nog maar waarheid over:
de woede komt, hoe dan ook...

En als ik niet meer weet waarom
en geen inspraak meer krijg
in deze wereld van moeheid
wil ik niet meer verder
zet de tijd maar stil.
Laat de eindeloosheid van alles
maar wegglijden
ver van mij.

Laat eindelijk alleen de rust
waar ik zo naar verlang
als een laatste emotie
tot mij komen
zodat de pijn van het leven
eindelijk verdwijnt
in het niets van de dood