Bloemenpracht

Groen, met een enkele druppel van dauw,
de zon verwelkomt je met het eerste licht.
wanneer je de eerste kleuren bekent,
en je opbloeit in al je pracht,
is de herfst al in zicht.

genadeloos slaat zij toe,
de tand des tijds is zo kort.
Waar jij eens leefde,
heerst nu een leegte,
voordat jij vergeten wordt.

Heb je genoten van wat je is gegeven?
Had je liefde aan je zij?
Of was het bloeien zinloos,
even zinloos,
als dat leven van mij?

Waarom bloeide je daar?
je stierf al tijden.
Wat is de bedoeling hiervan,
eindigen doet het zeker,
dit onnodige lijden.

Wat als je probeerde te bloeien,
en de zon alsmaar niet scheen.
Zou je dan vechten,
voor een plekje in de wanorde,
of ga je dan liever heen?