In gesprek.

Met een vriendin ben ik in gesprek,
aan mijn jas voel ik getrek,
kom zegt ze, we gaan,
zo laat ik mijn vriendin plots staan,
buiten gekomen draai ik me om,
goh zeg, wat stom,
dat ik me zo maar laat meenemen,
door een andere "vriendin" notabene.

Oké we zijn met zijn zessen op stap,
maar wat ik dan niet snap,
dat we zo plots "moeten" gaan,
als ze me in gesprek ziet staan.

Op mijn werk ben ik in gesprek met een collega,
een andere collega komt binnen,
gaat zo maar een gesprek beginnen,
met mijn collega,
mijn collega draait zich naar haar,
terwijl ik ernaar staar.

Nu denk ik daar eens goed over na,
wat ik nu doen ga,
zo ga ik in gesprek,
aan gehoor geen gebrek,
mijn partner tegen wie ik praat,
heeft een neutraal gelaat,
geen glimlach of gekke bek,
nee, dit is een serieus gesprek,
geeft ook geen enkele raad,
luistert alleen maar en laat,
mezelf de oplossing aandragen,
waar ik me dan aan ga wagen,
want de partner met wie ik praat,
met dat neutrale gelaat,
zit diep in mij zelf,
en zegt: "Kom op voor jezelf".

Marill.