De oude-ik

Daar zit ik dan,nietwetend welke kant ik op
kan.
Een gemeende glimlach is waar ik naar streef,echte liefde is waar ik voor leef.
Ik zie alleen maar tranen en pijn,op wangen waar ze in werkelijkheid niet horen te zijn.
Ik kijk in de verte en staar voor me uit,Mezelf afvragend waar dit probleem op duid.
Ben ik bang om weer bedrogen te worden,of dat mijn leven weer in elkaar dreigt te storten?
Ik weet niet wat het is,mijn oude-ik is degeen die iedereen mist.
Rustig stort ik in elkaar,zonder enig benul waarnaar.
IS het teveel gevraagd,echte liefde?
Of bestaat alleen degeen die bedriegt?
Ik weet niet of hij bestaat,en of hij echt voor mij gaat.
Of mijn vriendinnen wel echte vriendinnen zijn,of uit zijn op mijn pijn.
Mijn pijn kan ik niet omschrijven in woorden..
Zij die mijn leven ruïneeerden en zo doorboorden.
Het is over en klaar nu,de oude-ik is verdwenen en is het zat alles positief op te vatten.
Vanaf nu gaan er keiharde woorden vallen.
Het spijt me,maar ik moet dit doen.
Voor mezelf,en andermans goedfatsoen.
Ik kom er wel,alleen niet zo snel.
De oude ik is weg,dus laat het aub zo.
De oude ik is weg,and now i can go..