Net zo plots gegaan als je gekomen bent

We hebben elkaar een tijd niet gesproken,
ineens was je weer op gedoken.
Het contact was leuk en fijn,
we zouden afspreken zonder een bepaalde termijn.
Ik begon meer te voelen dan alleen de gezelligheid,
dat afspreken duurde voor mij een eeuwigheid.
En plots kwam je naar mij toe,
al was je wel verdomd moe.
Ik was zo zenuwachtig als de pest,
tja ik had ook kunnen liggen op mijn nest.
Gezien jij naar mij toe kwam,
was wakker blijven het besluit wat ik nam.
Het was gezellig en leuk,
en nu is er dan een contactbreuk.
Ik geloof dat we wat te snel zijn gegaan,
soms denk ik hadden we dingen maar niet gedaan.
Ik wil graag weer het contact zoals eerst,
dat ik niks meer hoor doet me het zeerst.
Waarom kunnen we geen contact meer hebben?
bang dat je me gaat liefhebben?
Ik weet het echt niet wat je nou zou willen,
ik zou zo graag weer gewoon met je chillen.
Het gezellig hebben samen,
het weer van het lachen uitkramen.
Zoals je ineens weer opdook,
weer terug naar het nachtelijke gespook.
Kan je niet gewoon reageren als ik contact probeer te zoeken,
gewoon weer samen lolbroeken.
Laat me weten als je wat kwijt wilt,
je hebt het echt nog niet verspeelt.
Die onzekerheid kan ik niet verdragen,
het duurt al zoveel dagen.
Zeg me gewoon wat je van me verwacht,
misschien heb ik daar niet aan gedacht.
Wees gewoon duidelijk en oprecht,
dan is het voor mij ook niet zo’n gevecht.
Ik wil met jou rekening houden,
je hoeft je gevoel niet tegen te houden.
Ik wil weten waar ik aan toe ben,
het mag ook gewoon via msn.