Bedrogen

"Ik hou van je" Ik zie je graag." Je bent mijn alles."
Dat zijn makkelijke woorden. Maar het écht menen, mij je woord geven, nee, dat kan je niet.
Me een brief schrijven, allemaal goed en wel, maar ik trek aan de bel.
Ik zie het wel, het kan je niks schelen! Maar ik wil de schade delen, de schade delen, die jij mij hebt bezorgd, die jij hebt aangericht, ik kijk naar je gezicht. Hoe het staat, hoe je praat.
Al mijn energie is op.
Ik lijk wel een pop.
Ben je nu blij? Heb je nu wat je wil?
Of sta je er eindelijk bij stil?
Sta je stil bij wat je hebt gedaan met mij?
Of staan er al andere meisjes in de rij?
Nee? Ja? Maakt me niet uit, want ik gooi je eruit!
"Goodbye!"
Je roept: "Maar... ik hou van je!"
Ik zie het, ik hoor het!
Dat leugenachtige toontje in je stem, ja, dit is precies hoe ik je ken.
Ik drong het weg, maar nu, heb je brute pech!
Nogmaals: "Goodbye."
Nu zeg je niks meer, alleen maar "Tot volgende keer."