Hartshotel

Mijn hart is als een groot hotel.
Maar aan de voordeur hangt geen klopper of een bel.
Ieder die naar binnen wil als vriend, is welkom.
Als vriend, vriendin, besef dat wel.

Er komen mensen binnen en blijven maar heel even.
Geeft niets, ik zal toch wel verder leven.
Er zijn er ook die blijven net te lang om hen niet te missen als zij gaan.
Als zij gaan, vraag ik mij af: kan ik het leven zonder hen wel aan.

Maar voor ik het weet zal er een ander op de drempel staan
om die lege kamer in te gaan.
Dat zal mij de vorige bewoner doen vergeten.
Met die nieuwe vriend kan ik weer nieuwe dingen aan.

Maar soms, heel soms, het zal niet vaak gebeuren komt er iemand binnen,
die je zonder dat je het weet, enorm gaat beminnen.
Deze vriend, vriendin, dringt niet allen die ene kamer maar heel je hart en wezen binnen.

Zij kunnen ooit besluiten toch te gaan.
Kan ik nu ook het leven verder aan????
Ik zal wel moeten ook al is het zwaar.
Voor al die vrienden die er in mijn hart nog wonen zal ik er staan.


Soms loop ik in gedachten door mij hart (hotel) en ga bijna alle kamers in.
Dan doe ik een deurtje open en heb het naar mijn zin.
Omdat er iemand woont die echt nog niet wil gaan.
Ja, dan heb ik het naar mijn zin.

Ook zijn er kamers daarvan blijft de deur gesloten ook voor mij.
Waarom die deuren nooit meer open gaan, dat weet alleen maar ik en hij of zij
Deze kamers ruiken muf en stoffig.
Waarom? Vertel ik niet, vergeef het mij.

Dan zijn er nog vertrekken waarin ik elke avond even zit omdat ik van de bewoners heb gehouden.
Ook al hebben zij mijn hartshotel verlaten, de toegang van deze kamer zal ik nooit aan anderen geven.
Dat recht, wil ik voor de eerste bewooer van die kamer houden.