Was Jij Maar Hier

Ik kijk naar de lucht, want de wind lijkt wel stil te staan.
Ik weet nog goed, jij zei dat je niet meer zou bestaan.
Ik dacht niet na, en zei dat alles goed zou komen.
Ik sluit mijn ogen, maar de tranen blijven toch stromen.
Vechtend tegen de tranen, maar dan barst ik in tranen uit.
Ik genoot van je stem, het geluid van wanneer jij fluit.
Nu hoor ik vaag je stem, ik draai me om en dacht dat jij daar echt zou staan.
Maar helaas, de mooiste dromen hoeven nooit in werkelijkheid te gaan.
Want anders wenste ik, dat ik was gegaan in plaats van jij.
Je had het niet verdiend, jij was zo vrij.
Zo vrij, te vrij - dat je nu bent weggevlogen naar daarboven.
Ik zie je gezicht, en kan het nog steeds niet geloven.
Ik knipper met mijn ogen, ik sta nog steeds verstijfd en onbewogen.
Ik realiseer me, dat je niet meer terug komt - al was het maar voor even.
Ik zal nu, zonder jou door moeten gaan met mijn eigen leven.
Al had ik je graag die van mij gegeven.
Toch moet ik doorgaan, terwijl jij voort leeft in mijn gedachten.
Soms is het leven anders, dan de mens ooit had kunnen verwachten.
Nu lig ik in het gras, ik wou dat ik voor altijd kon slapen in de zon.
Ik wou, dat ik je stem nog een keer horen kon.