waarom ging je ?

Toen jij in mijn leven kwam, werd alles anders. Ik leerde gevaren kennen, maar tegelijkertijd liet je me zien hoe mooi het leven kan zijn. Dat er niet altijd angst hoeft te zijn. Je werd alles voor mij. Als ik bij jou was, voelde ik me gelukkig. De enige plek waar ik me veilig voelde was in jouw armen. Alleen toen jij er was, kon ik alleen over straat, zonder me bedreigt te voelen. Ik wist dat jij er voor me was, en dat als ik je belde je meteen bij me was. Jij liet me iets voelen wat ik niet kende. Het gevoel dat iemand om me geeft, en dat ik iets waard was. Ik snap niet hoe je dat allemaal kon laten gaan. Hoe je van de 1 op de andere dag niks meer met me te maken wou hebben. Ik voel me verloren, bedrogen en bang. Twijfels, verdriet en angst bezitten mijn lichaam. De twijfel of alles gemeend was, of je wel echt van me hield. Verdriet omdat je me laat gaan, terwijl ik nog zoveel om je geef. Angst voor het gene wat komen zal, nu ik niemand meer heb die me zal helpen als ik in de put zit. Hoelang gaat het nog duren tot mijn leven een grote puinhoop is? Alles wordt steeds donkerder. Steeds meer ruzies krijg ik, omdat jouw beste vriendin me zwart moet maken bij iedereen. Ze heeft er echt lol in als ik ongelukkig ben. En jij? Je zíet het niet eens. Ik mis je echt. Jouw lichaam dat me warm hield als ik het koud had, je lieve woordjes die me gelukkig maakten als ik het nut van het leven niet meer zag, je sterke armen die me overal konden beschermen en die geweldige lach die me telkens weer liet smelten. Je hebt me vreselijk pijn gedaan, maar toch zal ik je nooit kunnen vergeten..