Donder en bliksem

Donder en bliksem doorklieven
de eenzame regenavond
de schrijver denkt na
over het leven en de Indianen

was hij vroeger niet vaak
voor Indiaan uitgemaakt
door zijn Oosters uiterlijk
en donkerbruine kijkers

de blanken hebben zijn hart verraden
ze zijn materialistisch en hebben geen geest

de blanken hebben mijn land gestolen
maar mijn trots zal ik nooit meer verliezen
ook al komen ze met vernieuwende bagger
en beweren ze dat ik niet kan voetballen

ik zal de moed altijd houden
en in eenzaamheid verder gaan
over dat wat ons volk is onthouden
door blanken die we naïef vertrouwden

donder en bliksem doorboren
de nattigheid van de late zomeravond
de schrijver wordt weer wakker
uit zijn onschuldige heimweedroom

hij is vast geen Indiaan
maar een bewuste consument
aan zijn armoe reeds gewend.