Mijn masker

Mijn tranen zijn gestopt
Mijn ogen zijn gedept
Mijn gedachten zijn verstopt
Maar mijn verdriet is nog lang niet weggeëbd
Ik stop het diep in mij
Zodat niemand het kan weten
Voor de buitenwereld lijk ik blij
Maar hoe echt te lachen, ben ik vergeten
Mijn masker is weer heel
Alle scheuren zijn gedicht
Ik sta er weer bij
Met een lach op mijn gezicht
Tot het masker zal verslijten
Zal ik zo blijven
Tot het masker zal gaan splijten
Zal ik niet de waarheid schrijven
Want als mijn masker scheurt
En mijn tranen ontwaken uit mijn hart
Zal ik worden meegesleurd
naar een wereld van alleen maar zwart