verdriet

ik voel me gevangen in een web van verdriet

ik wil het niet uiten, zodat niemand het ziet

mijn hart krimt samen, een brok in mijn keel

ik probeer het te dragen, maar soms wordt het mij teveel

het liefst zou ik huilen, dus mijn hart gaat op slot

want zou ik het uiten, dan ga ik kapot

wees niet bang voor tranen, stop angst niet weg

laat het verdriet maar komen, want gevoelens zijn op recht

er komt een tijd, dat de zon weer gaat schijnen

en dat de tranen, angst en ook het verdriet
langzaam gaan verdwijnen