verloren vriendschap

jaren lang samen, onafscheidelijk
samen wakker gebleven tot in de vroege uurtjes
mensen waarschuwden me wel
maar jij was toch mijn vriendin?

ik wist wat er in je omging, ik kende je
ik wilde je helpen, voor je klaar staan
ik was er voor je, altijd...
want jij was mijn vriendin

en ineens, ineens is het over
je belt me nog, maar heel even
en om te zeggen dat je niet kunt
dat je andere afspraken hebt

ineens liet je me vallen
na jaren lange vriendschap
je had nieuwe mensen leren kennen
en ik? ach, ik zou mezelf wel redden

maar ik red het niet! niet zonder jou
ook al waarschuwde mensen me hiervoor
ik mis jou, ik mis ons, het samenzijn
je was toch mijn vriendin?

ik heb me er maar bij neergelegd
ik wil niet, ik wil er voor vechten
maar steeds weer een afwijzing
nee, dat wil ik niet....

ik vraag je daarom, nog een laatste vraag
denk nog eens aan mij, aan ons
aan die leuke tijd die we samen gehad hebben
die avonden bij jou thuis, die we doorgebracht hebben

kijk nog eens naar die foto's van ons
geniet nog van de herinneringen die ze oproepen
ik doe dit nog regelmatig
want je was toch mijn vriendin.....