Bruggerinvasie

Er zijn wel eens van die pauze uren dat je met wat vriendinnen in de kantine zit en je niets te doen hebt. Uit pure verveling ga je mensen om je heen af zitten kraken. Dit jaar is de gemiddelde lengte van de leerlingen een stuk lager dan andere jaren. Omdat wij vinden dat wij, vijfde klassers, ontzettend geweldig zijn ten opzichte van die kleine brugklassertjes maakte ik het volgende gedicht met een paar vriendinnen. Het rijmt af en toe wel wat afgezaagd, maar daar moet je overheen lezen; het gaat om de inhoud.

Klein van formaat
en echt nooit te laat.
Ik duw ze aan de kant
waardoor er een op de grond belandt.
Voor bovenbouwers nemen ze de benen
en daarom racen ze naar beneden.
Ze rennen razend snel
die hoge cijfers halen ze zo wel.
Ze hebben al beginnende puistjes
en ze doen tikkertje bij de kluisjes.
Die kiplingtassen zijn zo groot
en helaas gaan ze snel dood.
Ze zijn een uitstervend ras
er zitten er nog maar drie in de klas.
Hun hersens zijn nog klein
en dit alles is kenmerkend
van het ‘brugger’ zijn.

N.B. Brugklassers gaan natuurlijk niet dood. Daar bedoel ik mee dat ze naar de tweede klas gaan, maar degenen die blijven zitten, leven natuurlijk nog even.