Rusteloze Gedachtes

Ze voelt de kiezels
Onder haar voeten
En voelt de zachte wind
In haar gezicht waaien

Eén voor één hoort ze
De bladeren van de bomen vallen
En ze voelt het water
Door haar handen stromen

Langzaam loopt ze
Steeds dieper en dieper
Het ijskoude water in
Tot de bodem verdwijnt

Ze hoort de gedachtes
Door haar hoofd spoken
En voelt dat
Haar einde dichterbij komt

Alles word wazig
Ze verdrinkt in zijn ziel

Ergens weet ze
Dat ze rust zal krijgen
Maar in zijn ziel
Is ze nooit vergeten